Student drugiej kategorii – gdzie jadamy, studiując zaocznie?

W sobotę na Kampusie Głównym Uniwersytetu Warszawskiego można mieć zajęcia od ósmej rano do wieczora. Kiedy przychodzi pora obiadu, stołówka przy bramie od Oboźnej jest zamknięta. Na znalezienie czegoś do jedzenia bywa pół godziny.

Każdego weekendu UW otwiera drzwi dla około 9 tysięcy osób studiujących w trybie niestacjonarnym. Zajęcia zaczynają się zazwyczaj o ósmej rano i często trwają do późnego wieczora. W dwa dni trzeba zmieścić wykłady, ćwiczenia i lektoraty przewidziane w programie. Liczba zjazdów zależy od wydziału, ale zwykle jest ich około 14–16 w roku akademickim. W sumie studentka czy student zaoczny spędza w budynkach uczelni około miesiąca w roku.

Na samym Kampusie Głównym w weekendy pojawia się około 2,5–3 tysięcy studentek i studentów. Zajęcia są organizowane różnie, ale najczęściej odbywają się w 90-minutowych blokach, między którymi jest kwadrans przerwy. Raz w ciągu dnia przewidziana jest też półgodzinna przerwa obiadowa. Tyle czasu daje uczelnia na posiłek osobom, które nieraz zostają na kampusie do wieczora.

Ile zostaje z pół godziny?

Jeśli do lokalu idzie się siedem–osiem minut, mniej więcej połowa przerwy schodzi na drogę w obie strony. W pozostałym kwadransie trzeba odstać swoje w kolejce, poczekać na zamówienie i zjeść. W turystycznym centrum Warszawy samo oczekiwanie na wydanie obiadu potrafi się przeciągnąć. Na następne zajęcia często wraca się po przerwie, co frustruje zarówno osoby studiujące, jak i prowadzących.

W praktyce można wybierać wśród lokali położonych najwyżej siedem–osiem minut od własnego wydziału. Przy Krakowskim Przedmieściu oznacza to przede wszystkim drogie restauracje i fast foody. Miejscowa gastronomia jest nastawiona na turystów, do których dostosowuje ceny i ofertę. Są też pojedyncze bary mleczne, gdzie można zjeść taniej. Tyle że do niektórych trzeba iść dalej, a do czasu dojścia doliczyć stanie w kolejce. Tani obiad może być w okolicy i nadal pozostawać poza zasięgiem osoby, która za pół godziny ma wrócić na ćwiczenia.

Najczęściej kończy się więc w pobliskim McDonald’s albo w jednej z kebabowni. Posiłek kosztuje zwykle od 25 do 40 zł. To sporo za danie o niewielkiej wartości odżywczej. Można jeszcze kupić kawałek pizzy w Lubaszce albo wziąć kanapkę i colę z automatu na wydziale.

Do czesnego dolicz obiad

Coraz więcej osób wybiera studia niestacjonarne ze względu na swoją sytuację finansową. Choć za studia zaoczne trzeba płacić, dla wielu osób to i tak tańsza opcja. Opłata za studia jest tylko jedną z pozycji w domowym budżecie. W kosztach zjazdu mieszczą się inne rzeczy, między innymi jedzenie. Obiad kupiony w sobotę na pierwszy rzut oka wygląda na pojedynczy wydatek, lecz w skali roku rośnie do pokaźnych kwot.

Brak dostępu do stołówki pogłębia bariery finansowe, które już dziś zniechęcają do podejmowania lub kontynuowania studiów. Dostęp do jedynej uczelnianej stołówki zależy od tego, w które dni ma się zajęcia. Osoby studiujące i pracujące w dni robocze mogą z niej skorzystać. Ten sam uniwersytet organizuje zajęcia w soboty i niedziele, ale nie zapewnia nam równego dostępu do infrastruktury.

Otwórzmy stołówkę na Oboźnej w weekendy

Stołówka przy ul. Oboźnej już istnieje i cieszy się popularnością. W weekendy Uniwersytet Warszawski prowadzi zajęcia, angażuje administrację i straż akademicką. Przy niewielkim nakładzie środków i odrobinie dobrej woli istniejąca stołówka mogłaby w te dni służyć również osobom studiującym zaocznie – oraz tym, którzy w weekendy na uniwersytecie pracują. Chętnych prawdopodobnie by nie zabrakło.

Otwarcie stołówki na weekendy nie może oznaczać nadgodzin czy dodatkowego obciążenia pracownic – władze UW powinny zorganizować w ramach rozmów z załogą pracę tak, by na tym rozwiązaniu nie straciła żadna strona. Uniwersytet posiada do tego odpowiednie zasoby.

Studiujesz zaocznie? Walcz o swoje prawa!